Historia polskiego jazzu

Jazz w Polsce ma długie korzenie, choć nie łatwo jednoznacznie stwierdzić, od jakich wydarzeń rozpoczął on swoją ekspansję. Najwcześniejsze notki dotyczą orkiestr, które w okresie przedwojennym grywały w lokalach Warszawy, Poznania i Krakowa.

Miały one w swoim repertuarze kompozycje George’a Gershwina. Można był również usłyszeć utworzy z broadwayowskich musicali ery swingu autorstwa, między innymi Richarda Rodgersa i Lorenza Harta. W tamtych latach ich utworzy były modne nie tylko w Polsce, ale też w całej Europie. Można by powiedzieć, że pierwsza faza jazzowa, w tym przypadku swingująca, powstała w Polsce pod koniec lat 30tych XX wieku. Reprezentowana ona była przez artystów takich jak Henryk Wars, braci A. i H. Goldów, Jerzy Petersburski, Szymon Kataszka, Adie Rosner i Zygmunt Karasiński.

Rozkwit swingującego jazzu nie trwał zbyt długo. Zaraz po wojnie fascynacja muzyką jazzową została efektywnie stłumiona przez władzę komunistyczną. I tak powstał w Polsce katakumbowy okres jazzu. Jazzu wówczas wykonywany był nieoficjalnie. Grywano w konspiracji, w ukryciu, często w prywatnych domach.

Jazz tak naprawdę odrodził się dopiero w wyniku politycznej odwilży. Miało to miejsce po 1955. Rok ten przyniósł wolność sztuce, a dla jazzu stał się rokiem, od którego musi się o autentycznym ruchu jazzowym w Polsce.

W 1956 roku zorganizowano pierwszy festiwal jazzowy czyli Międzynarodowy Festiwal Jazzowy w Sopocie. Zapoczątkował on późniejszą tradycję warszawskiego festiwalu Jazz Jamboree, którego pierwsza edycja miała miejsce w 1958 roku.

Nastąpiło wówczas bardzo szybkie przejście od jazzu tradycyjnego do jazzu współczesnego. W 1957 roku powstała Federacja Klubów Jazzowych, zrzeszająca muzyków, kompozytorów oraz krytyków jazzowych. Obecnie znana jest pod nazwą Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego.

Tagged ,
Paste your AdWords Remarketing code here